Nunha época turbia da historia do Xapón (de guerras entre varios soghunatos) desenvólvese Onibaba, dirixida por Kaneto Shindo.
Tres son os protagonistas principais deste filme: Kichi: un mozo que vai na guerra; a muller e a nai de Kichi. As dúas últimas viven xuntas nun alboio emprazado e camuflado no medio duns campos de susuki, unha especie de herbas de gran tamaño. Para poder sobrevivir saquean e matan aos soldados que dan cos seus ósos neses campos ben por loitas ou por desercións.
A vida destas dúas mulleres é espartana pero cos alimentos que conseguen mediante os saqueos son capaces de valerse por si mesmas.
A súa tranquilidade vese rota coa chegada de Hachi, un soldado desertor que partira para a guerra con Kichi. Hachi cóntalle ás mulleres que este foi asasinado e que non puido facer nada para impedilo.
Perante a tristeza inicial que causa esta noticas nas dúas protagonistas volven co paso do tempo á súa vida cotiá e a muller de Hachi sabendo da imposibilidade de volver ver ao seu marido inicia unha relación con Hachi. Esta relación é vista con malos ollos pola nai de Kichi pois sábese vella e ten medo a quedar soa, e ademais dáse conta de que probablemente nunca máis vai poder voltar a gozar dos praceres do sexo. A tensión entre estes tres protagonistas permanece ao longo de toda a metraxe ata o seu clímax final no que a nai de Kichi tenta manipular á súa muller imbuíndolle ideas de carácter relixioso na súa cabeza e, polo tanto, dicíndolle que a relación que mantén con Hachi e pecaminosa e o que conseguirá é rematar no inferno.
A xogada sáelle mal á nai de Kichi volvéndose na súa contra. Esta situación produce unha lea entre elas dúas e paralelamente Hachi é asasinado por un misterioso soldado que entra na casa del.
Filme que permite varias lecturas e con numerosos elementos de terror , tensión sexual, ambiente claustrofóbico e unha certa crenza en forzas malignas, Onibaba é, para min, unha das mellores películas que vin recentemente.
Entradas relacionadas:
{ 1 trackback }