No 1968, Kaneto Shindo dirixía Kuroneko (Gato negro). Longametraxe chea de numerosas similitudes con Onibaba -a súa anterior obra; algunhas delas son: estamos -de novo- ante una historia de terror, hai un trío protagonista (dúas mulleres e un home) e talvez a máis destacada sexa o tratamento do tema sobrenatural, que se ben en Onibaba funciona coma adxacente á historia principal, en Kuroneko ten un protagonismo evidente.
O filme en si:
CONTEXTO
Xapón, época de guerras; os samurais están nos inicios do seu apoxeo.
SINOPSE ARGUMENTAL
Gintoki é un mozo que vive coa súa nai e a súa muller nunha humilde casa labrega situada preto dun campo de bambú.Un día é reclutado forzosamente por unha das faccións que interveñen na guerra e obrigado a loitar.
Pasan os anos; nai e muller agardan a volta de Gintoki pero un feito inesperado sucede: son atacadas, violadas e asasinadas por un grupo de samurais que entran na casa delas. Como consecuencia dese fatal feito, as dúas mulleres convértense en fantasmas que matan sen descanso a todos os samurais que poden -engatusándoos- pero nunha das súas saídas atópanse con Gintoki -convertido agora nun samurai respectado-. Os tres quedan sorprendidos do encontro.
A partires de aquí a historia céntrase nos efectos dese encontro posto que non foi unha simple casualidade xa que Gintoki ten como misión (encárgalla o xefe do seu clan) matar aos fantasmas asasinos de samurais. Obviamente, iso non lle vai resultar fácil posto que as recoñece e dáse conta de quen son realmente.
Neste punto é cando se chega ao clímax do filme onde converxen os intereses das dúas partes: por un lado Gintoki -que ten o deber de cumprir a súa misión- e por outro o da nai e muller de Gintoki -que teñen unha promesa feita aos espíritos malignos: a de matar a todos os samurais (Gintoki incluído)-.
O final do filme (que non vou contar) paréceme satisfactorio e coherente co resto da historia que Shindo nos conta pero en liñas xerais Kuroneko é unha obra lixeiramente inferior a Onibaba.
Entradas relacionadas:
