Moon é un filme dirixido por Duncan Jones; como dato curioso dicir que o director é fillo de David Bowie.
Comeza co noso protagonista -Sam- nunha estación lunar onde se extraen minerais que son enviados á Terra para suplir os problemas enerxéticos que hai nela.
O inicio é sosegado, calmo; descríbesenos -por unha parte- a rutina diaria de Sam como único traballador encargado de supervisar os traballos de extracción e -por outra parte- a relación que mantén co robot encargado da mantenza da estación e do equipo de explotación mineral: GERTY.
Pronto se desvelan os temas centrais do filme: o principal -a clonación de seres humanos- e o secundario -a relación dos seres humanos coas máquinas intelixentes (sen dúbida aquí o director bebe do clásico de Kubrick 2001: A Space Odissey)-.
Como se pode aprezar, a temática de Moon pode dar moito de si pero o tratamento que recibe é excesivamente superficial e o director parece máis empeñado en ofrecernos unha obra de estética visual suxerente e incluso cun certo ton espiritual que unha historia ben desenvolta; inequivocamente, algunhas das imaxes son de gran beleza.
Como espectador un logo intúe cales van ser os derroteiros nos que se vai mover e tamén o final do mesmo. Adolece, ademais, de certo sentido do ritmo, sobre todo, a parte central da historia.
En definitiva, esperábame moito máis desta obra que obtivo recentemente o premio ao mellor filme no festival de Sitges. Persoalmente, o único interesante dela é o devandito apartado visual .
Non existen entradas relacionadas.
